ABD, Avustralya, Almanya, İtalya ve İngiltere’den bilim insanlarının oluşturduğu araştırma ekibinin tespitlerine göre, gezegen çok yoğun bir kütleye sahipti ve büyük ölçüde karbondan oluşuyordu. Yoğunluğundan dolayı karbon zamanla kristalleşti ve gezegenin jeolojik yapısı elmasa dönüştü.

Ekibin başındaki Profesör Matthew Bailes, “Gezegenin tarihi süreci ve inanılmaz yoğunluğu, bize onun geçmişi ve şu andaki durumu hakkında ipuçları veriyor” dedi. Bailes ve ekibine göre, elmas gezegen, dış tabakalarını ve gücünü kaybetmiş ölü yıldız (pulsar) PSR J1719-1438′ten geriye kalan kalıntı. Elmas gezegen, PSR J1719-1438′in etrafındaki dönüşünü 2 saat 10 dakikada tamamlıyor. İki gök cismi arasındaki mesafe ise sadece 600 bin kilometre.

Nötron yıldızları da denen pulsarlar, sadece 20 kilometre çapındaki bir alanda, 1 saniyede yüzlerce kez dönerek, radyasyon ışınları yayıyor. Bu ışınların Dünya’ya ulaşması sayesinde elmas gezegen Avustralya, İngiltere ve Hawaii’deki dev teleskoplar tarafından belirlenebildi. Araştırma sonuçları bilim dergisi Science’ta yayınlandı.

Ay’ın yüzeyi üzerindeki kraterlerin sayısı oldukça fazla. Ancak bunlardan bazıları değişik geometrileri nedeniyle araştırmacıların ve gök bilimcilerin dikkatini çekebiliyor. İşte Ay’ın etrafında dönen gözlem kamerasının yakaladığı bir krater de bu özel kraterlerden bir tanesi.

Arizona State Üniversitesi’nden James Ashley, bu büyük kraterin 1967′de Ay’a gönderilen bir uzay mekiği tarafından yapılmış olabileceğini söylüyor. Kelebek şeklindeki bu krater, NASA’nın Lunar Orbiter 2 isimli uzay mekiği tarafından açılmış olduğu düşünülse de bazı araştırmacılar yalnızca birkaç metre uzunluğundaki bir uzay mekiğinin bu denli büyük bir krater açmasının zor olduğunu düşünüyor.

Araştırmacılar şu anda kraterin tam olarak geometrisini ölçebilmek için çalışmalarına hız vermiş durumda.

Teoriye göre, Dünya’da henüz yaşamın ortaya çıkmasından çok önce, yörüngesinde iki ay vardı. Birbirinin ardı sıra dönen iki aydan küçüğü, 3 kat daha büyük ve 25 kat daha kütleli olan büyüğünün çekim etkisine girdiği anda çarparak bugünkü Ay’ın ortaya çıkmasına yol açtı. 600 mil enindeki küçük ay, büyüğüne, saatte 8.000 kilometre hızla çarptı. Bu çarpışma, her iki Ay’ın kayalarını eritecek bir ısı ortaya çıkaracak şiddette olmadı. Bilimciler, bundan daha hızlı bir çarpışma olsaydı, Ay’ın yüzeyinde dev bir krater oluşacağını, ancak daha yavaş bir çarpışma olduğu için krater olmadığı, geniş bir çevreye kaya saçıldığı, Ay’ın görünmeyen yüzündeki bu tepeleri oluşturduğu sonucuna vardı.

Yaklaşık 773 milyon avroya malolacak Jüpiter misyonu çerçevesinde Juno Haziran 2016′da dev gezegene ulaşacak.

Gezegen ile radyasyon kuşağının iç kenarı arasındaki dar bölgeden geçecek olan Juno, Jüpiter’in kutuplarının üzerinde, bulut tepelerine 5 bin kilometre mesafede uçacak, yörüngede kalacağı bir yıl içerisinde 33 kez gezegenin etrafını dolaşacak.

Gezegenin oluşumuna dair ipuçları toplaması beklenen Juno’nun görevleri arasında, Jüpiter’in atmosferindeki su oranını saptamak da bulunuyor.

Araştırmacılar, robot kollara sahip sahip küçük uydular üzerinde duruyor. Kollardan biri roket atığını durdururken, diğeri ise atığı yörüngeden çıkaracak itici gücü çalıştırmaya yarayacak.

Yer yüzeyinden iki bin kilometre yukarı uzanan bölgeyi tanımlayan Alçak Dünya Yörüngesi’nde 10 santimetreden büyük 17 bini aşkın obje bulunuyor. İlerideki olası bir sorun, bu objelerin her birinin daha binlerce küçük parçaya bölünme potansiyeline sahip olması.

Öneriyi hazırlayan İtalyan Uzay Araştırmaları Merkezi’nden Marco Castronuovo, “Bu bir hayli güç, ama aynı zamanda acilen çözülmesi gereken bir mesele” diye konuştu. Castronuovo, sorunun her geçen gün eklenen yeni çöplerle daha da büyüyeceğine dikkat çekti.

1978′de NASA’dan bir bilim adamının ortaya attığı ve Kessler sendromu denen zincir etkisinin oluşması olasılığı, uzmanları kaygılandırıyor. Buna göre her bir parça diğerine çarparak dev bir enkaz bulutu oluşturuyor ve Alçak Dünya Yörüngesi’nin bir çok yerini kullanılamaz hale getiriyor. Üstelik bu çöp yığını sadece yörüngedeki uydular için değil, Uluslararası Uzay İstasyonu ve diğer insanlı uzay seyahatleri için de risk teşkil ediyor.

“Acta Astronautica” adlı bir dergide yer alan habere göre böyle uydular kullanılarak ve çok da masraf yapılmadan, yılda 10 dev obje, Dünya yörüngesinden temizlenebilir.

Yapılan yeni araştırma kapsamında yerden 850 km yüksekliğinde 60′ı aşkın obje belirlendi. Castronuovo, “Bu objelerin bir çoğu yaşam sürelerinin sonuna yaklaşmış olsalar da, işbirliğine yanaşmayan ülkelere aitler. Uzay çöplerini kimin toplayacağına ilişkin herhangi bir düzenleme de bulunmuyor.” diyor.

Bunların üçte ikisine bakıldığında her birinin üç tondan fazla ağırlığının olduğu ve saatte 7,5 km hızla ilerledikleri görülüyor. Bir çoğunun harcanmış yakıt atıkları olduğunu söyleyen Doktor Castronuovo, çalışmalara ilk olarak bu objelerden başlanması gerektiğini savunuyor.

Incoming search terms:

• teleses

Amerikalı arkeolog Sarah Parcak, NASA’ya ait bir uydunun çektiği resimlerin incelenmesi sonucu, yapılan araştırma ve kazılarda 3 bin yıl öncesinden kalma piramitlerin, mezar ve yapıların ortaya çıkarıldığını belirtti.

Alabama Üniversitesinde görevli olan Parcak, ”Uydu sayesinde, bütün Mısır’da bu kadar çok arkeolojik site alanı bulacağımıza hiç inanamazdım” dedi.

Uzay arkeolojisi öncülerinden olan Dr. Parcak, ”Bir piramit bulmak her arkeoloğun rüyasıdır” diye konuştu.

Sarah Parcak, bir yıl boyunca, 700 kilometre yükseklikte yörüngede bulunan bir uydunun, Mısır’daki Saqqarah nekropolü ve ülkenin kuzeydoğusunda yer alan önemli Tanis arkeolojik site alanı ile ilgili çektiği kızılötesi yüksek tanımlı fotoğrafları incelemesi sayesinde keşiflerini yapabildiğini kaydetti.

Uydu kullanılmasının geleneksel tarzdaki arkeolojinin sınırlarını genişlettiğini ifade eden Parcak, kızılötesi teknolojisinin gömü, bina ve piramitlerin yapıları ile ilgili en ince ayrıntıları ilettiğini söyledi.

AA

ABD’nin Ulusal Havacılık ve Uzay Dairesi NASA’nın Califonhia eyaletinde Mars ikizlerini yöneten yer Jet Motorları Araştırma Merkezi Jet Propulsion Laboratory Mars Müdürü John Callas, “Spirit’e elveda dedik” dedi.

Arizona Devlet Üniversitesinden Mars ikizler bilimadamı Steve Ruff, 93 metrelik tepeleri aşmış Spirit için “Mars’ın Sindrellası oldu” diye konuştu.

Opportunity, hala Spirit gibi güneş enerjisiyle çalışıyor.

NASA, 2012′de Mars’a “Curiosity” (Tecessüs) robotunu yollayacak.

Amerikalı arkeolog Sarah Parcak, NASA’ya ait bir uydunun çektiği resimlerin incelenmesi sonucu, yapılan araştırma ve kazılarda 3 bin yıl öncesinden kalma piramitlerin, mezar ve yapıların ortaya çıkarıldığını belirtti.

Alabama Üniversitesinde görevli olan Parcak, ”Uydu sayesinde, bütün Mısır’da bu kadar çok arkeolojik site alanı bulacağımıza hiç inanamazdım” dedi.

Uzay arkeolojisi öncülerinden olan Dr. Parcak, ”Bir piramit bulmak her arkeoloğun rüyasıdır” diye konuştu.

Sarah Parcak, bir yıl boyunca, 700 kilometre yükseklikte yörüngede bulunan bir uydunun, Mısır’daki Saqqarah nekropolü ve ülkenin kuzeydoğusunda yer alan önemli Tanis arkeolojik site alanı ile ilgili çektiği kızılötesi yüksek tanımlı fotoğrafları incelemesi sayesinde keşiflerini yapabildiğini kaydetti.

Uydu kullanılmasının geleneksel tarzdaki arkeolojinin sınırlarını genişlettiğini ifade eden Parcak, kızılötesi teknolojisinin gömü, bina ve piramitlerin yapıları ile ilgili en ince ayrıntıları ilettiğini söyledi.

AA

Incoming search terms:

• nasanın cektıgı

Mars gezegenine 2004′te yollanan ve üç aylık planlanmasına rağmen 7 yıl araştırma yapqan ikiz robotlardan biri olan Spirit (Can-Cin), ömrünü tamamladı. İkizi Opportunity (Fırsat) ise hala çalışıyor.

ABD’nin Ulusal Havacılık ve Uzay Dairesi NASA’nın Califonhia eyaletinde Mars ikizlerini yöneten yer Jet Motorları Araştırma Merkezi Jet Propulsion Laboratory Mars Müdürü John Callas, “Spirit’e elveda dedik” dedi.

Arizona Devlet Üniversitesinden Mars ikizler bilimadamı Steve Ruff, 93 metrelik tepeleri aşmış Spirit için “Mars’ın Sindrellası oldu” diye konuştu.

Opportunity, hala Spirit gibi güneş enerjisiyle çalışıyor.

NASA, 2012′de Mars’a “Curiosity” (Tecessüs) robotunu yollayacak.

İngiltere’deki Portsmouth Üniversitesi’nden Karen Masters, geçtiğimiz günlerde gerçekleşen 218. Amerikan Astronomi Cemiyeti konferansında yaptığı açıklamada, ‘2MASS Redshift Survey’ (2MRS) adlı proje ile 43 binden fazla galaksiyi katalogladıklarını belirtti. Uzayın, şu ana kadar yapılan en geniş ve kapsamlı haritasını elde ettiklerini kaydeden Masters, “Proje harika bir şekilde tamamlandı ve bilinen evrene yeni bir bakış açısı yakaladık. Ayrıca bu araştırmalara öncülük eden, Harvard-Smithsonian Astrofizik Merkezi’nden 2010′da ölen John Huchra’nın mirasını da onurlandırmış olduk” dedi. Masters, dünya merkezli haritanın ortasında Samanyolu galaksisinin uzandığını kaydetti.

3 boyutlu harita için, gözlemleri bütün gökyüzünü kapsayacak şekilde Kuzey ve Güney Yarım Küre’ye yerleştirilen Arizona ile Şili’deki teleskopların, 1997 – 2001 yılları arasında çektikleri kızılötesi fotoğraflar kullanıldı. Elde edilen görüntülerin haritalandırılması 2010′a kadar sürdü.

Bilim insanları, 2MRS projesi’nin, Samanyolu galaksisinin ötesindeki pek bilinmeyen uzayı anlamada ve evrenin hayatımıza olan etkisini araştırmada önemli bir adım olduğunu belirtiyor. 3 boyutlu harita, ABD’nin Boston kentindeki Harvard-Smithsonian Astrofizik Merkezi ile Portsmouth Üniversitesi’nin ortaklığında hazırlandı. Araştırma ile 43 bin galaksi bünyesindeki 300 milyondan fazla nokta kaynak ve bir milyon geniş kaynak kataloglandı.